Her okurun vaz geçemediği yazarlar vardır birde yeni iklimler arama isteği.. Bu tutku hiç bitmez. Yeni iklim arayışında iken karşıma çıktı Selim İleri. İ.. Yazarın kitabı yazarken yaşanmışlıklarından yola çıktığını okudum.. İnsan 19 yaşındayken yaşanmışlıklarını nasıl dile getirir, kelimelerinin derinliği ne kadar olur en çokta bunu merak ettiğim için okumaya başladım.. Evet Selim İleri’nin ilk eseri Cumartesi Yalnızlığı Çocukluğumuzda ya da gençliğimizin ilk çeyreğinde hepimiz günlük tutmuşuzdur.. Kimi zaman ilk gözyaşımızı yazdık kimi zaman sevinçlerimizi bazen unutmak istediklerimizi kimi zaman da asla unutamayacaklarımızı kelimelerimizin yettiğince kaleme aldık.. Tabiki kelimelerimizin derinliği de yaş aldıkça arttı. Eminim yazarımız içinde bu şekilde olmuştur. "Acemi Güzellik" diye adlandırılan tam olarak beni doyurmaya yetmedi.. Kelimeler ya da kelimelerim eksik kaldı.Yazarı tam anlamıyla tanımak adına birde son kitabına göz atmak lazım.. Nacizane altı çizili cümlelerim.. Keyifli okumalar dilerim.. Kitap kokusuyla kalın dostlar... "Herkes yalnızdır, ama kimileri vakit bulup dinleyemezler yalnızlıklarını..." "Fakat ben etrafımda açık şişe veya gramla satılan insanlar görüyordum. Belki de ıssızlığın asıl sebebi buydu." "Pencereleri açmak boşunaydı, sevdiğinin olmadığı yerde hava yoktu. Boğulabilirdi insan.." "İnsanların birbirine yavaş yavaş kalbini açması ne güzel şey.." "Ben üzülürdüm sık sık. Dileklerim olmayınca yıkılırdım. Deniz kıyısına inerdik, kayıklara binerdik." "Gözlerime baktım aynalarda, milyar tümce yalnızlık okudum, sevecen sıktın elimi, yanaklarımı öptün terk eden insanların o uzak yakınlığıyla."